ขออภัย ผมยังไม่อยากรวย

ไม่ได้เขียน blog มาเสียนานเกือบเดือน
แต่แม้จะไม่ได้เขียน blog แต่อารมณ์ผมเหมือนเขียน blog อยู่เรื่อยๆ
เนื่องจากอานิสสงน์ของการเขียนเรื่อง Amway ทำให้มีคนเข้ามาตอบเรื่อยๆ

และที่คนที่เข้ามาตอบเรื่อยๆ มันก็ทำให้เกิดตะกอนหมองใจผมไปเรื่อยๆ
เลยหมดอารมณ์อยากเขียนเรื่องอะไรครับ ที่ร้ายกว่านั้นคือ สัก 2 อาทิตย์ที่ผ่านมา
มีเพื่อนมาทักใน MSN ถามเรื่องบ้านผมว่าน้ำท่วมไหม ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันนานพอสมควร
ก่อนปิดท้ายด้วยการที่เพื่อนชวนว่า วันอาทิตย์อยากให้ช่วยอะไรหน่อย

เผอิญวันอาทิตย์นั้นผมมีนัดไปซื้อของ แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธเพื่อน ก็เลยบอกว่า ได้ๆ
ก็กะว่าจะหาทางสับหลีกเอา ก็น่าจะพอจัดสรรเวลาไปกับเพื่อนได้

แต่แล้ว... วันต่อมาเพื่อนก็มาทักใน MSN อีก บอกว่าที่ชวนเมื่อวานนั้น
ไม่ได้จะให้มาชวนอะไร แต่จะพาไปฟัง AimStar

หัวใจผมหล่นฮวบทันที ... เพื่อนกันไม่น่าทำกันแบบนี้เลย

ระหว่าง อึ้งปนช็อค เพราะไม่คิดว่าเพื่อนที่สนิทกันจะทำกันแบบนี้
ความคิดอื่นก็วิ่งเข้ามาในหัวว่า

แล้ว... ที่เพื่อนเค้าถามตรูว่า บ้านน้ำท่วมไหม เค้าถามเพราะห่วงบ้านกูหรือแค่หาเรื่องคุย
แล้ว... ที่เพื่อนถามว่า ที่บ้านฝนตกไหม เพื่อนมันห่วงบ้านกูหรือแค่อยากเข้าเรื่องที่จะชวนไปขายตรง
แล้ว... ถ้าต่อไปเพื่อนมันถามว่า ตอนนี้เราเป็นยังไง?? ตกลงเพื่อนมันห่วงเรา หรือยากชวนไปขายตรง

ระหว่างนั้น เพื่อนผมก็ถามว่าตกลงจะไปไหม

ผมตอบเพื่อนไปสั้นๆง่ายๆว่า

ชีวิตผม เลือกที่จะ "ให้" มากกว่า "เอา"
ชีวิตทุกวันนี้ก็ไม่ได้ลำบาก ถ้าอยากทำอะไรก็เป็นไปในการคืนอะไรให้สังคม
และที่เหนือกว่านั้นคือ

ครับ... ผมเชื่อจริงๆครับว่า คนที่มาทำพวกนี้

"ไม่โง่ก็โลภ"

ซึ่งผมอยากบอกเพื่อนว่า

ขออภัย ที่กูไม่โลภพอ
0